gezondNU

Met een zevental enthousiaste fietsers hebben we van 18 tot 28 november 2011 aan de onvergetelijke reis ‘Expeditie Vietnam’ meegedaan. Per mountainbike en deels per bus zijn we vanuit Saigon naar Hoi An gereisd met als doel zoveel geld in te zamelen voor SOS Kinderdorpen. Samen haalden we ruim € 14.000,- op.

Al snel werd duidelijk dat onze groep echt een bezienswaardigheid was. In deze streek komen amper toeristen, laat staan op de fiets. Wanneer we langsfietsten klonk er overal 'hello!' uit de huisjes. Kinderen op straat lachten en giechelden. Een enkeling durfde een high five te maken of daagde ons uit door hard weg te fietsen. Iedereen keek ons na en we zwaaiden onze armen lam, Koningin Beatrix is er niets bij. Op deze manier hadden we vele supporters!

Het bezoek aan het SOS kinderdorp in Dalat en het weeshuis in Pleiku waren extra bijzonder. Het is mooi om zelf te ervaren waarvoor we deze reis zijn aangegaan. In één van de huizen van SOS mochten we op visite. Er woonden tien kinderen met één SOS moeder. De moeder zorgt al 21 jaar voor de kinderen in het dorp en is 7 dagen per week aanwezig. Het was heel aandoenlijk, al die verlegen kinderen. Eén jochie dook steeds weg en wilde liever niet op de foto. Het duurde even, maar toen we later liedjes zongen en gebarenspelletjes deden, brak het ijs. Zelfs het jongetje dat zich eerder verstopte in de keuken deed lachend mee.

Het landschap verschilde met de dag en iedere keer was het volop genieten. Vanaf de fiets beleef je alles intenser. Je ruikt het landschap, je hoort je medemens en je voelt je één met de prachtige natuur. Koffieplantages, rubberbomen en loslopende koeien schieten aan ons voorbij. Tussen Kontum en Hoi An ligt een regenwoud waar we een andere dimensie van het begrip ‘regen’ hebben beleefd. Je hebt regen en je hebt regen! Drie uur lang hebben we gefietst terwijl heb met bakken tegelijk naar beneden kwam, heuvel op en heuvel af en telkens in de hoop dat je weer heelhuids beneden kwam. Volledig zonder zicht vanwege het water en zweet dat je ogen deed prikken. In de berm ontstonden spontaan watervallen en zelfs de koeien van de straat keken ons glazig aan terwijl zij wijselijk een droog onderkomen hadden gezocht onder een afdakje.

Onderweg waren er, afgezien van het fietsen, ook volop andere mooie, bijzondere ervaringen, zoals op de rug van een olifant dwars door een meer waden of luisteren naar een muziekoptreden van de M’nong-stam. En wie maakt er nou mee dat je binnen een week tot tweemaal toe niet verder kunt met de bus, omdat opeens de weg ophoudt doordat de brug is weggehaald of omdat de weg geheel verdwenen is door een overstroming? Wij wel!

Lees op www.rigorianne.waarbenjij.nu haar hele reis