Titel: Het einde van de psychotherapie
Auteur: Paul Verhaeghe
Uitgeverij: De Bezige Bij
ISBN: 97890234420282
Aantal pagina's: 256
Prijs: € 19,90

Gelezen door:

Naam: Conny Lemmens
Leeftijd: 60 jaar
Burgerlijke staat: gescheiden, moeder
Beroep: typiste, docent en mantelzorger, inmiddels met de VUT

Recensie

Doel van het boek: Aandacht vragen voor psychotherapie want die staat op het punt te verdwijnen.De maatschappij, dat zijn de zorgverzekeraars en de machtige Big Pharma, maar ook wijzelf, iedereen wil een pil om de psychische problemen op te lossen. ADHD, depressies, burnout, persoonlijkheidsstoornissen. Hupsakee, pilletje bij de dokter halen. Praten of zelfreflectie is niet meer in. 
Verhaeghe schetst de geschiedenis van de psychiatrie van opsluiting tot vrijlating en weer terug. Hij pleit voor een terugkeer van gesprekken waarbij de patiënt een actievere rol moet gaan spelen. Hij is bang dat als dat niet gebeurt de mensen naar de alternatieve beroepsgroep zullen lopen. 

Begrijpelijk geschreven: Het boek is goed te begrijpen als je je al eerder in dit onderwerp verdiept hebt. Als het een eerste kennismaking is met dit onderwerp is het wel even doorbijten. Verhaeghe geeft wel duidelijke voorbeelden als het wat moeilijk wordt.

Interessant: Het boek is interessant. Het dwingt tot nadenken.

Praktisch: Iedereen kan beter luisteren. Niet als therapeut, maar wel als mens.  

Hieraan heb ik veel gehad: Het feit dat Verhaeghe durft te zeggen dat het huidige systeem niet werkt. Dan denk ik, hèhè, eindelijk iemand die zegt wat ik al jaren vind. Of het zal helpen weet ik niet. Er staat wel erg veel geld op het spel.   

Aanrader? Ik vind van wel, het is boeiend. Al heb ik wel kritiek.  

Minpunt: Ik vind dat Verhaeghe en zijn collega's er zelf schuldig aan zijn dat de Big Pharma het voor het zeggen heeft. Ze hebben zelf een gat in de markt gecreëerd, wat de alternatieve hoek allang heeft opgeëist. De zorgverzekeraars doen daar ook allang aan mee. Daarmee is zijn angst dat mensen die kant opgaan een gepasseerd station. De Big Alternative krijg je niet meer weg, dan moet je toch van goede huize komen.
En wat geld betreft, in de alternatieve hoek worden ook bakken met geld uitgegeven. Workshops, trainingen, pillen, middeltjes, en steeds nieuwe alternatieve geneeswijzen. Precies hetzelfde als in de medische industrie. Mensen zijn daar vaak bewuster bezig dan met een chemisch pilletje van de dokter.
Zes keer naar de pyschotherapeut of zes keer naar een alternatief genezer is wat mij betreft hetzelfde. Het helpt net zoveel of net zo weinig.
Ik geloof dat je een goede relatie tussen twee mensen nodig hebt. Dat kan een goed opgeleide psychiater, psychotherapeut zijn, maar ook een natuurgenezer, een Reikibehandelaar, of zelfs iemand die met hulp van zijn pendel of kaarten dingen aan je vertelt waardoor je gaat nadenken. Of een workshop mediteren om van je stress af te komen om maar wat te noemen.
Mensen willen aandacht, echte aandacht. Daar gaat het om. En waar die vandaan komt, interesseert ze niet. Als het maar helpt, vind ik.