gezondNU

Titel:  Onverklaarbaar bewoond
Geschreven door: Bert Keizer
Uitgever: Balans uitgeverij
ISBN: 9 789460032226
Aantal pagina's: 269
Prijs: € 17,95

Gelezen door

Naam: Monique Olah
Leeftijd: 46 jaar
Burgerlijke staat: gehuwd, geen kinderen
Beroep/studie: ---
Interesses: alles wat met gezondheid en voeding te maken heeft

Recensie

Inhoud: Dit boek is het eerste in een serie van 3 boeken van het VUmc in Amsterdam binnen het project 'Schrijver op de afdeling', waarin de schrijver 'symbolisch' een witte jas heeft aangetrokken. Op zoek naar een dieper inzicht in de relatie tussen onze hersenen en onszelf, volgde Bert de Keizer een aantal hersenchirurgen en hun patiënten van zeer dichtbij. Hij wilde schrijven voor de mensen die net als hij wel zo ongeveer weten wat zich daar afspeelt, maar die juist dat 'ongeveer' dwarszit. Hij wilde weten wat er tijdens het openen gebeurt in de hersenen van de 'schedelopener' en vooral ook in de hersenen van de, zoals hij dit zo mooi noemt, 'schedelbewoner'. De patiënten krijgen te maken met ingrijpende veranderingen. In de hersenen dreigt altijd de verminking van de ziel. Neurochirurgie is een precaire onderneming, die zich afspeelt in een anatomisch gebied waar je per kubieke millimeter de grootste kans loopt op mogelijk zeer ernstige gevolgen als gevolg van onbedoelde weefselschade.

Begrijpelijk geschreven: Deze 'neurochirurgische excursie' is zo geschreven dat je als lezer het gevoel hebt bijna naast de schrijver te staan. Het is briljant hoe Keizer er ook iedere keer weer bekende filosofen, schrijvers en hun boeken bijhaalt.

Interessant: Als je het nuchter bekijkt is het een mooi geschreven, soms hylarisch boek, aan de andere kant ...... Meneer 'Pordzich ligt met gesloten ogen en twee botlappen uit rustig de dag weg te suffen. De deuken in zijn voorhoofd lijken elke dag dieper te worden, wat benadrukt dat er steeds minder en minder brein aanwezig is'. Mevrouw Verbrugge, 'met haar grote hoofd en de geslonken hals lijkt op een boeddha van verkeerde proporties'. Meneer 'Zandhuis maakt ook rare smakkende geluiden?. Met zijn half geschoren hoofd oogt hij als een rare indiaan'.

Wat is u het meeste bijgebleven: 'Het binnentreden in de operatiekamer, de onprettige aanblik, de groene uniformen, de gemaskerde gelaten, de vreemde petjes op alle hoofden, de lampen, de computerschermen met hersenscans, de betegeling en de lachende onderlinge verstandhouding tussen de duivels die heersen in dit inferno, het gekletter en geschitter van de klaarliggende instrumenten en door dit alles heen het verpletterende besef dat men hier is om het hoofd van een patient open te maken en in zijn of haar brein gaan prikken en prakken om rare aanvallen eruit te werken'.

De 'Penfieldprocedure', technisch gesproken, niet de moeilijkste opgave voor een neurochirurg, waarbij in het geopende brein van een wakkere patiënt wordt rondgetast'. 'Dokter Vredestein, u kunt de patiënt wakker maken. Iedereen ervaart een lichte huiver bij de gedachte aan dit ontwaken, want wie wil weggerukt worden uit een diepe slaap om te worden binnengeleid in dit overvolle slachthuis waar ze iets verschrikkelijks aan het doen zijn met je hoofd?'

'Het boren van een gat in de schedel, dat voorafgaat aan het eigenlijke werk. Hier wordt met gedoseerd geweld een tabernakel opengebroken. Soms mag een tijdelijke 'tempeldienaar', op bezoek vanuit een naburige eredienst, deze handeling verrichten. Vandaag mag Mieke van Suzanne de boor hanteren om de gaten te maken, niet in de hoop dat zij hier steeds beter in wordt, maar gewoon omdat het zo aardig is voor Mieke om dit een keer gedaan te hebben'.

'De boor wisselt nogal van toerental, de slang lekt! Hoe kan zoiets nou pas blijken als de operatie allang en breed in de lucht zit! Onbegrijpelijk. Er komt een man van de technische dienst .....' 'Zit je aan de goede kant?' vraagt hij plagerig. 'Ik hoop het maar.' 'En is dit wel het juiste hoofd?' '...'

Aanrader?Je realiseert je, dat er binnen de OK een gewone wereld huist, waarbij grappen, dagelijkse praatjes over relaties, files en vakantiebestemmingen een gewoon onderwerp van gesprek zijn. Daar moet je als patiënt vooral niet te lang bij stilstaan.