gezondNU

Wat is levendbloedanalyse?
Bij de levendbloedanalyse wordt een druppel bloed op een door medicinale alcohol ontsmet objectglaasje gelegd. Daar gaat een dekglaasje overheen, en dat wordt onder een microscoop gelegd. Het bloed wordt dus níet gefixeerd, gekleurd of bewerkt, zoals dat bij regulier bloedonderzoek gebeurt. Alles wat zich in het bloed bevindt, blijft leven. Daardoor is zichtbaar welke processen zich in het bloed voltrekken.
Voor dit onderzoek kan een donkerveld microscoop gebruikt worden. Maar het licht gaat daarbij door de micro-organismen heen, zodat ze minder goed te zien zijn. Natuurarts Titi Koolsbergen geeft de voorkeur aan een phase-contrast microscoop. “Dat is een andere techniek met een zachtere belichting, waardoor je de ijle micro-organismen heel goed kunt waarnemen. Je ziet veel meer details. Met een phase-contrast microscoop wordt het levend bloed ongeveer vierduizend keer vergroot.

Weinig toegepast
In Nederland wordt levendbloedanalyse weinig toegepast. Er wordt wel op deze manier naar urine gekeken in de reguliere laboratoria, maar niet naar bloed. Waarom? Levendbloedanalyse is in de reguliere geneeskunde onbekend, en volgens Titi maakt onbekend onbemind. “Ik vind dat een gemiste kans. Natuurlijk heeft levendbloedanalyse zijn beperkingen. De belangrijkste? Dat we vaak niet weten wat we zien. Ik zie vormen die ik ken van de foto's uit de leerboeken voor microbiologie. Maar dat zijn allemaal foto's van dode micro-organismen. Ik kan wel dénken dat ik bijvoorbeeld een streptococ zie, het is niet zeker. Ik zie vooral vormen die in de reguliere vakliteratuur niet worden behandeld, en met name deze wonderlijke vormen verdienen het om nu eens te worden geïdentificeerd. Bijvoorbeeld met de PCR-testen (DNA-testen). Welke microbioloog voelt zich geroepen en vergelijkt nu eens het DNA van deze vormen met het bestaande materiaal in de DNA-banken. Zodat we eindelijk weten: welk micro-organisme zien we hier?”

Onderzoek
Titi is van mening dat dit onderzoek dringend gedaan moet worden. “Als ik het over de leerboeken heb, doel ik onder meer op het boek van Mattman (Cell wall deficient forms: stealth pathogens). Mattman beschrijft van bijna alle bacteriën alle mogelijke ontwikkelingsstadia. Hoe ze zich kunnen omtoveren in celloze bacteriën, waardoor een antibioticum niet meer op ze kan inwerken. Hoe ze ín de cel kunnen gaan zitten, zodat een antibioticum ze niet meer bereikt. Vooral de Borrelia (de bacterie die de ziekte van Lyme overdraagt) is een meester in deze strategieën. En ik heb maar zelden een levendbloedanalyse gedaan, waarbij ik níet tegen Borrelia-achtige vormen aanliep. Ik vermoed dat nagenoeg iedereen Borrelia's bij zich draagt.” De Borrelia wordt overigens niet alleen overdragen door teken, zoals veel mensen denken, maar ook door bijvoorbeeld muggen en horzels. En hij gaat zelfs door de placenta.
De Borrelia-achtige structuren die Titi veelvuldig waarneemt in de levendbloedanalyses, zijn op zich al voldoende reden om te zeggen: hier moet serieus naar gekeken worden. Maar ze ziet nog zoveel meer. “En ook daarvan weet ik niet wat het is. Misschien is er een relatie tussen bepaalden vormen (‘zonnebloemetjes’) en de ziekte van Crohn? Het is de moeite waard om ook dit te inventariseren.”