gezondNU

Toen ik zwanger was van mijn eerste kind en met een dikke buik vol leven thuis zat te wachten tot de geboorte zich aankondigde, zat mijn buurman aan de overkant te wachten op de dood. Zo leek het. Hij stierf toen mijn zoon nog geen vier maanden oud was. Dood en geboorte woonden in het staartje van die winter tegenover elkaar. Twee jaar later stond ter ere van de geboorte van mijn dochter de overbuurvrouw met wie ik eerder alleen een groet-contact had op de stoep voor beschuit met muisjes. En sindsdien zijn we geleidelijk aan bevriend geraakt. Ze is recht-voor-haar-raap, crost heen en weer naar de grote stad om voor haar kleindochter te zorgen, doet elke week vrijwilligerswerk, helpt zomaar spontaan een gevlucht gezin in te burgeren en lijkt voor niets haar hand om te draaien. Elke keer als ik haar zie, denk ik: zo wil ik later ook zijn. Want natuurlijk is er nog altijd het verdriet dat ze zonder haar geliefde door moet, maar ze straalt vooral levenslust uit. En ohhh, wat vind ik dat inspirerend. Mijn buurvrouw is nu eindelijk zover dat ze zomaar even langs komt voor een kop koffie en ik hoop van harte dat ze dat blijft doen. Want met haar in de buurt is het gewoon veel gezelliger.