gezondNU

Zie ik het zitten drie weken te leven zonder E-nummers? Mijn eerste gedachte is: een makkie! Ik eet heel bewust. Mijn vriend en ik koken iedere dag vers. Groenten komen uit het biologische groentepakket en vlees komt van de biologische slager. Magnetronmaaltijden eten we nooit en pakjes of potjes worden in onze keuken niet gebruikt. Dat zie ik wel zitten dus.

De komende drie weken gaan dus de synthetische E-nummers in de ban. Met de natuurlijke is niks mis. Maar hoe weet ik welke dat zijn? E-nummers heb je van E100 tot en met E1520. Ik kan toch moeilijk alle nummers uit mijn hoofd leren?

Wilt u reageren? Ga dan naar 'Afleveringen' en plaats daar uw reactie.

 

Week 3 - Dag 1
Inmiddels zijn alle producten zoals bouillonblokjes, mosterd, mayonaise en boter  vervangen door biologische alternatieven. Toch blijkt ook dat niet genoeg. Neem bijvoorbeeld vanochtend: in de biologische rundersalami die ik op mijn brood wilde doen, blijkt E251 te zitten, oftewel: natriumnitraat. Volgens 'Wat zit er in uw eten?' is dat een erg gevaarlijk chemisch conserveermiddel dat ook wordt gebruikt voor het maken van salpeterzuur en kunstmeststof. Dat kan ik me bijna niet voorstellen. Dus check ik de  (goede) site goedgeweten.be. Die is een stuk genuanceerder: natriumnitraat komt van nature voor in vrijwel alle (blad)groente. Het heeft geen bijwerkingen, maar kan bij verhitting in de maag omgezet worden in E250 (natriumnitriet) en dat is wél schadelijk voor de gezondheid... Geen bio rundersalami dus voor mij L.

Week 3 - Dag 4
Gisteravond had ik verschrikkelijk veel zin in Mexicaans. De Corona stond al koud, maar ik was vergeten de bonen in de week te zetten. Dus J naar de supermarkt voor bonen uit blik. Hij neemt tegenwoordig ook het boekje mee als hij boodschappen doet. Belt hij op uit de supermarkt. Wat denk je? Geen bonen uit blik zonder E509! Tussen de schappen leest hij voor: 'Calciumchloride, een synthetisch technisch hulpmiddel dat vaak gebruikt wordt bij groenten en fruit in blik. Wordt ook gebruikt voor de productie van antivries, lijm, cement, voor de bewerking van hout en steen en bij de bereiding van poeder voor brandblussers.' Dus daar ging ons Mexicaanse avondje... Vervolgens was ik onredelijk chagrijnig terwijl J zwoegde op een E-nummerloze pasta.

Week 3 - Dag 6
Gisteren ging tijdens de vrijdagmiddagborrel een schaaltje bitterballen rond. 'E621', fluisterde J toen ik mijn hand uitstak. Zelf stak hij er wél een in zijn mond, zichtbaar genietend. Mijn trouwe steun en toeverlaat tijdens dit experiment liet het plotseling afweten. Arme ik!, dacht ik. Nooit meer bitterballen...
Eindredacteur JL die drie weken geen suiker eet en mij af en toe per mail een hart onder de riem steekt (en ik haar), mailde vanmorgen: 'Het zit er bijna op! Ik kijk nu al uit naar de taart die ik ga eten. En jij? Hoe gaat het met jou?'
Ik kan me voorstellen dat ze uitkijkt naar volgende week. Maar het naderende einde van dit experiment levert bij mij gemengde gevoelens op. Ik heb niet echt iets om naar uit te kijken. Nu ik me bewust ben van al die stoffen, hoef ik die producten niet zo nodig meer. Zélfs geen bitterballen. 'Ik mag nooit meer bitterballen!', klaag ik tegen haar. 'Het leven wordt nooit meer zoals het was.' 'Joh!', tikt ze terug. 'Suiker is ook slecht voor je, maar ik ga mooi wel aan de taart! Het is gewoon een kwestie van bewustwording en dan bewust kiezen, vind je niet?' En daar heeft ze gelijk in. Ik moet niet overdrijven. Dus. Die bitterbal die neem ik. Overmorgen.